Εξερευνώντας τις νοητικές μας συνομιλίες

εσωτερικός διάλογος

Η απομόνωση του κορονοϊού έφερε στην επιφάνεια, ένα κοινωνικό ταμπού, τις συνομιλίες που εκτυλίσσονται στο μυαλό μας. Ο Charles Fernyhough, καθηγητής τους Τμήματος Ψυχολογίας του Πανεπιστημίου του Durham και συγγραφέας του The Voices Within, μελετά  τον «εσωτερικό διάλογο», ένα είδος ακουστικής σκέψης που περιλαμβάνει τις νοητικές λεκτικές συνομιλίες με τον εαυτό μας. Η συγκεκριμένη έρευνα δεν είναι διαδεδομένη καθώς απαιτεί ανθρώπινα υποκείμενα έρευνας. «Οι άνθρωποι δυσκολεύονται να ελέγξουν τον εσωτερικό τους διάλογο», σημειώνει ο Fernyhough.

Σύμφωνα με τον σοβιετικό ψυχολόγο Lev Vygotsky, η ομιλία ξεκίνησε ως ένα κοινωνικό εργαλείο επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων που στην πορεία της εξέλιξης εσωτερικεύθηκε σταδιακά προσφέροντάς μας ωφέλιμα «εργαλεία σκέψης». Ωστόσο, δεν είναι όλες οι πτυχές του εσωτερικού διαλόγου ωφέλιμες. Ο Jonny Smallwood, καθηγητής στο Τμήμα Ψυχολογίας του πανεπιστημίου του York, μελέτησε την ονειροπόληση σε ανθρώπους με διαφορετικές καταβολές και παρατήρησε ότι όλοι είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό : σκέφτονταν το μέλλον. Σύμφωνα με τον Smallwood, έτσι εξηγείται η διάδοση του φαινομένου, καθώς προετοιμάζει το άτομο για μια λειτουργική αλληλεπίδραση με το περιβάλλον. Ο Fernyhough παρατήρησε ότι παρότι αποτελεί βολική διεργασία, ο εσωτερικός διάλογος δεν είναι καθολική συμπεριφορά στους ενήλικες – ορισμένοι αντικαθιστούν τις λέξεις με εικόνες.

Ο Fernyhough μοιράστηκε τα ευρήματα με συναδέλφους ψυχιάτρους που τα συνέδεσαν με ακουστικές ψευδαισθήσεις ή «άκουσμα φωνών». Πρόκειται για εμπειρίες που μπορεί να βιώσουν άτομα με σχιζοφρένεια ή άλλες ψυχικές διαταραχές, χωρίς απαραίτητα να τους προκαλούν πρόβλημα.

Σύμφωνα με μια έρευνα[1] του Fernyhough σε εξέλιξη, η διαφορά μεταξύ εσωτερικού διαλόγου και ακουστικών ψευδαισθήσεων είναι ότι στη δεύτερη περίπτωση το άτομο θεωρεί ότι ο διάλογος προέρχεται από ξένη πηγή ή πρόσωπο, γεγονός που την καθιστά οδυνηρή. Ωστόσο, τα επιμέρους χαρακτηριστικά είναι δύσκολα προσδιορίσιμα, γι αυτό ο Fernyhough πιστεύει ότι η θεωρία τους εφαρμόζεται σε ορισμένους μόνο τύπους εσωτερικού διαλόγου και ακουστικών ψευδαισθήσεων.

Ο Fernyhough  χρησιμοποίησε τεχνικές απεικόνισης του εγκεφάλου (MRI και PET) και ζήτησε από τους συμμετέχοντες αντί να παράγουν νοητικά μια συγκεκριμένη φράση, να περιγράψουν λεπτομερώς τον αυθόρμητο εσωτερικό τους διάλογο ( δειγματοληψία περιγραφικής εμπειρίας). Έτσι, αντί για την περιοχή Broca, ενεργοποιήθηκαν πολύ πιο οπίσθιες περιοχές τους εγκεφάλου που συνδέονται με την αντίληψη και κατανόηση της ομιλίας και όχι με την παραγωγή λόγου.

Ο Fernyhough θεωρεί ότι αν επιβεβαιωθούν τα ευρήματα, θα πρέπει να αλλάξει δομικά ο τρόπος διεξαγωγής των πειραμάτων νευροεπιστήμης. Υποστηρίζει ότι αντί να αναζητούμε την καθολικότητα, θα πρέπει να μελετάμε όλους τους συναρπαστικούς τρόπους με τους οποίους το μυαλό του καθενός τον καθιστά διαφορετικό από τους υπόλοιπους.


[1] Hearing the Voice , χρηματοδοτούμενη από την Wellcome Trust.

Για την πηγή.

Leave A Reply