PhD: ένα μονοπάτι για τον ακαδημαϊκό κόσμο ή κάτι παραπάνω;

ΑΚΑΔΗΜΑΪΚΗ ΣΤΑΔΙΟΔΡΟΜΙΑ

Η απόκτηση του διδακτορικού τίτλου δεν αντιπροσωπεύει για όλους τους υποψήφιους διδάκτορες την επιθυμία να ακολουθήσουν καριέρα στον ακαδημαϊκό χώρο. Σύμφωνα με μία παγκόσμια έρευνα που πραγματοποιήθηκε το 2017 και αφορούσε 5.700 διδακτορικούς φοιτητές στον τομέα των επιστημών, διαπιστώθηκε ότι το 75% των ερωτηθέντων επιθυμούσε να εργαστεί στον ακαδημαϊκό χώρο μετά την ολοκλήρωση του διδακτορικού, παρόλο που ένα σημαντικό μέρος αυτών ανέφερε εξίσου ενδιαφέρον για απασχόληση στον τομέα της βιομηχανίας, κάτι που φανερώνει αναποφασιστικότητα.

Είναι σαφές, λοιπόν, ότι η επιθυμία απασχόλησης στον ακαδημαϊκό χώρο δεν είναι καθολική μεταξύ των διδακτορικών φοιτητών. Επιπλέον, οι διαθέσιμες θέσεις εργασίας στον τομέα αυτό είναι ελάχιστες. Μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2014 σχετικά με τις διαθέσιμες θέσεις εργασίας, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι μόνο το 13% των κατόχων διδακτορικού τίτλου μπορεί να κατακτήσει θέση ακαδημαϊκού στις ΗΠΑ.

Παρά την έλλειψη αποκλειστικού ενδιαφέροντος για την ακαδημαϊκή καριέρα και την χαμηλή ζήτηση για καθηγητές, τα προγράμματα των διδακτορικών διατριβών στον τομέα των επιστημών έχουν σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να ενισχύουν σχεδόν αποκλειστικά τους φοιτητές που προορίζονται για τον ακαδημαϊκό χώρο. Το γεγονός αυτό είναι εμφανές στις απαιτήσεις που πρέπει να πληρούν οι διδακτορικοί φοιτητές για να πάρουν το δίπλωμά τους, καθώς και από τις εκδηλώσεις που φιλοξενούνται και χρηματοδοτούνται από τα τμήματα των σχολών, όπως π.χ. σεμινάρια που παραδίδονται από καθηγητές και γεύματα με καθηγητές.

Η έρευνα βρίσκεται φυσικά στο επίκεντρο ενός διδακτορικού και η αξιολόγηση της παραγωγικότητας μέσω εξετάσεων και της παρουσίασης της διατριβής είναι απαραίτητη για την απόκτηση του διδακτορικού διπλώματος. Ωστόσο, ο στόχος μιας πρωτότυπης ερευνητικής πρότασης δεν είναι να αξιολογεί την πρόοδο αλλά χρησιμεύει περισσότερο για την ανάπτυξη ιδεών σχετικά με ερευνητικά έργα και την εξασφάλιση χρηματοδότησης για αυτά, δεξιότητες που σχετίζονται περισσότερο με μελλοντικούς καθηγητές.

Οι ερευνητικές προτάσεις αποτελούν ένα παράδειγμα στο οποίο οι απαιτήσεις των προγραμμάτων διδακτορικών σπουδών θα έπρεπε να προσαρμόζονται καλύτερα στους επαγγελματικούς στόχους του κάθε διδακτορικού φοιτητή. Επιπλέον, οι εκδηλώσεις που διοργανώνονται και χρηματοδοτούνται από τα τμήματα των σχολών είναι ένα πεδίο που θα μπορούσε να γίνει πιο ποικίλο και επωφελές για τους σπουδαστές που επιθυμούν να ακολουθήσουν καριέρα εκτός του ακαδημαϊκού χώρου, όπου οι ευκαιρίες για επαγγελματική εξέλιξη είναι περισσότερες.

Για να εφαρμοστούν επιτυχώς αυτές οι αλλαγές, πρέπει πρώτα να ανατρέψουμε την πεποίθηση ότι οι συμμετέχοντες στα διδακτορικά προγράμματα επιθυμούν την ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Αυτή η νοοτροπία είναι εν μέρει συνέπεια των διδακτορικών προγραμμάτων τα οποία σχεδιάζονται από καθηγητές που χρησιμοποιούν τη δική τους επαγγελματική πορεία ως πρότυπο. Βέβαια, οι σύμβουλοι διδακτορικών διατριβών δεν ενθαρρύνουν την εύρεση εργασίας εκτός του ακαδημαϊκού χώρου. Εάν ο επιστημονικός κόσμος δεν μπορεί να αναγνωρίσει την εγγενή αξία των επαγγελμάτων πέρα από αυτό του «ερευνητή καθηγητή», ίσως τουλάχιστον μπορεί να αναγνωρίσει τα οφέλη που αποκομίζει από την ύπαρξη επιστημόνων με διδακτορικούς τίτλους σε ρόλους εκτός του ακαδημαϊκού πεδίου.    

Για την πηγή: https://go.nature.com/2QsJTfU           

Leave A Reply